Taśmy kinezjologiczne
Właściwości taśm, rodzaje aplikacji i zasady noszenia
Kinesiotaping polega na naklejaniu na skórę elastycznych taśm w określonym kształcie, kierunku i stopniu rozciągnięcia. Stosuje się go jako uzupełnienie postępowania przy dolegliwościach mięśni i stawów, między innymi przy przewlekłym bólu szyi oraz bólu związanym z chorobą zwyrodnieniową kolana. W masażu i fizjoterapii wykorzystuje się także aplikacje mięśniowe, powięziowe i limfatyczne.[1][2][3]
Materiał i sposób naklejenia
Taśmy kinezjologiczne, potocznie nazywane tejpami, to cienkie, elastyczne plastry przeznaczone do naklejania na skórę. Opisane w materiałach dydaktycznych placówki taśmy KinesioTex składają się z bawełny z dodatkiem elastanu oraz warstwy kleju akrylowego. Materiał przepuszcza powietrze i rozciąga się wzdłuż taśmy.[1]
Taśma przylega do skóry i pozostaje na niej również podczas codziennych czynności. Jej elastyczność wykorzystuje się przy wykonywaniu różnych aplikacji. Część pasków nakleja się przy niewielkim rozciągnięciu, a w innych technikach stosuje się większe naprężenie. Znaczenie mają również miejsce przyklejenia, kierunek prowadzenia paska oraz ułożenie oklejanej części ciała.[1]
Przykładowo aplikacja na okolicę barku może obejmować kilka pasków prowadzonych w różnych kierunkach. W aplikacji limfatycznej pojedynczy odcinek taśmy rozcina się na wąskie pasma, które rozkłada się na większej powierzchni skóry.[1]
Kształty taśm
Kształt taśmy umożliwia poprowadzenie jej wzdłuż jednej struktury albo rozłożenie pasków na kilku obszarach. W materiałach dydaktycznych Herosa wyróżniono między innymi aplikacje w kształcie liter I, V i X, wachlarza oraz gwiazdy. Kształt łączy się z określoną techniką naklejania i stopniem rozciągnięcia.[1]
| Kształt | Jak wygląda? | Przykład zastosowania |
|---|---|---|
| I | Pojedynczy, podłużny pasek taśmy. | Technika więzadłowa. |
| V | Dwa ramiona wychodzące ze wspólnej podstawy. | Technika mięśniowa, powięziowa lub korekcyjna. |
| X | Cztery ramiona połączone częścią środkową. | Technika powięziowa. |
| Wachlarz | Kilka wąskich pasm ze wspólną, nierozciętą podstawą. | Technika limfatyczna. |
| Gwiazda | Trzy lub cztery paski krzyżujące się nad jednym obszarem. | Aplikacja określana jako „gwiazda bólu”. |
W aplikacji wachlarzowej nierozcięta część taśmy stanowi bazę, a odchodzące od niej pasma obejmują oklejaną okolicę. W opisanej w skrypcie technice limfatycznej bazę umieszcza się w pobliżu odpowiedniej grupy węzłów chłonnych, a pasma prowadzi nad obszarem obrzęku.[1]
Mięśnie i stawy
Kinesiotaping wykorzystuje się między innymi jako uzupełnienie ćwiczeń przy przewlekłych dolegliwościach szyi oraz w postępowaniu przeciwbólowym przy chorobie zwyrodnieniowej kolana. Poniższe przykłady dotyczą określonych rozpoznań i sposobów stosowania taśm opisanych w publikacjach klinicznych.[2][3]
W czterotygodniowym badaniu u osób z przewlekłym bólem szyi kinesiotaping połączony z ćwiczeniami stabilizacyjnymi przyniósł większą poprawę w zakresie ograniczeń związanych z dolegliwościami szyi oraz fizycznego wymiaru jakości życia niż masaż klasyczny połączony z tymi samymi ćwiczeniami. Program z masażem bardziej poprawił zakres ruchów obrotowych szyi.[2]
W badaniu osób z chorobą zwyrodnieniową kolana stopnia I–III czterotygodniowe stosowanie określonej aplikacji kinesiotapingu przyniosło większe zmniejszenie odczuwanego bólu niż nieswoiste oklejenie elastyczną taśmą. Wynik odnosi się do zastosowanego w tej grupie sposobu aplikacji.[3]
Materiały dydaktyczne placówki obejmują także aplikacje na bark, łokieć, odcinek lędźwiowy kręgosłupa i staw skokowy. Każda z tych okolic wymaga znajomości położenia mięśni, ścięgien i struktur stawowych. Pomocna jest anatomia palpacyjna, czyli rozpoznawanie struktur anatomicznych za pomocą dotyku.[1]
Uzupełnienie masażu
Kinesiotaping można włączyć do postępowania obejmującego masaż i ćwiczenia. W materiałach dydaktycznych placówki opisano go jako metodę uzupełniającą, stosowaną w celu podtrzymywania efektów prowadzonego usprawniania. Taśma pozostaje na skórze pomiędzy kolejnymi spotkaniami.[1]
Przy łączeniu aplikacji z masażem klasycznym znaczenie ma przygotowanie skóry. Taśmę nakleja się na zdrową, nieuszkodzoną skórę, która powinna być czysta, sucha i odtłuszczona. Jeżeli do masażu użyto oliwki lub kremu, pozostałości środka należy usunąć z oklejanej okolicy.[1]
Aplikacje limfatyczne należą do technik uwzględnionych w programie kursu kinesiotapingu dla masażystów. Zagadnienie odpływu chłonki łączy się również z tematyką manualnego drenażu limfatycznego.[4]
Codzienne użytkowanie
Czas noszenia zależy od rodzaju taśmy, wykonanej aplikacji i stanu skóry. W skrypcie kursu dla standardowych aplikacji podano około 4–5 dni. Termin zdjęcia taśmy warto ustalić z osobą wykonującą aplikację, zgodnie z zaleceniami dla użytego produktu.[1]
Poszczególne produkty różnią się przyczepnością i przeznaczeniem. Dla opisanej w materiałach taśmy Kinesio Tex Gold Light Touch, przeznaczonej między innymi do delikatnej skóry, wskazano około 24 godzin zachowania właściwości aplikacji. Właśnie dlatego przy zakładaniu tejpów potrzebna jest informacja o rodzaju użytego materiału.[1]
Opisane w skrypcie taśmy umożliwiają kąpiel. Po kontakcie z wodą oklejoną okolicę delikatnie osusza się ręcznikiem. Pielęgnacja aplikacji obejmuje pozostawienie jej bez kremów, maści i perfum oraz ochronę przed nadmiernym nagrzewaniem.[1]
Trwałości aplikacji sprzyjają sucha, odtłuszczona skóra i zaokrąglone końce taśmy, które łatwiej pozostają przyklejone. Po nałożeniu delikatne potarcie powierzchni plastra aktywuje klej. Przy planowanej aktywności fizycznej skrypt zaleca wykonanie aplikacji około 20–30 minut wcześniej.[1]
Jedną z metod jest powolne rolowanie taśmy zgodnie z kierunkiem wzrostu włosów. Można też stopniowo odklejać jej brzeg, jednocześnie podtrzymując skórę tuż przy odrywanym fragmencie. Pozostałości kleju usuwa się oliwką lub balsamem. Jeżeli podczas noszenia pojawi się świąd, pieczenie albo nasilenie dolegliwości, taśmę należy zdjąć i skontaktować się z osobą wykonującą aplikację.[1]
Heros Centrum Szkoleniowe
Program kursu w Herosie obejmuje właściwości taśm, zasady ich naklejania i usuwania oraz techniki mięśniowe, więzadłowe, powięziowe, korekcyjne, limfatyczne i funkcjonalne. Znajomość anatomii pomaga określić przebieg aplikacji w obrębie danej okolicy ciała.[1][4]
Kurs kinesiotapingu dla masażystów — program i terminyBibliografia
Heros Centrum Szkoleniowe. Kinesiotaping dla masażystów — skrypt, wersja 2025. Materiały dydaktyczne placówki, s. 3, 5–13 i 14–21. Właściwości taśm, rodzaje aplikacji, metodyka i zalecenia dotyczące noszenia.
Toprak Celenay S., Mete O., Sari A., Ozer Kaya D. A comparison of kinesio taping and classical massage in addition to cervical stabilization exercise in patients with chronic neck pain. Complementary Therapies in Clinical Practice. 2021;43:101381. DOI: 10.1016/j.ctcp.2021.101381.
Donec V., Kubilius R. The effectiveness of Kinesio Taping® for pain management in knee osteoarthritis: a randomized, double-blind, controlled clinical trial. Therapeutic Advances in Musculoskeletal Disease. 2019;11:1759720X19869135. DOI: 10.1177/1759720X19869135.
Heros Centrum Szkoleniowe. Kurs kinesiotapingu dla masażystów — program szkolenia. Źródło informacji o kursie i materiałów fotograficznych. Dostęp: 9 września 2026 r.