Masaż brazylijski – przebieg, możliwe efekty i bezpieczeństwo

Charakter metody

Zakres i charakter masażu brazylijskiego

Konstrukcja zabiegu wynika z połączenia dwóch sposobów oddziaływania manualnego. Ruchy drenażowe są łagodniejsze i bardziej rytmiczne. Ich przebieg uwzględnia położenie regionalnych węzłów chłonnych oraz kierunki odpływu chłonki. Techniki modelujące wykonuje się dynamiczniej, z większym udziałem przesuwania i unoszenia tkanek. Zmiana tempa oraz intensywności nie jest przypadkowa, lecz odpowiada celowi danego etapu. ^{[1] [2] [11]}

W obrębie brzucha i talii opracowuje się przednią oraz boczną część tułowia. Praca z udami i pośladkami łączy ruchy o charakterze drenażowym z technikami służącymi zmianie napięcia i ułożenia tkanek. Wszystkie obszary tworzą jedną sekwencję, jednak zakres pojedynczego zabiegu powinien wynikać z wywiadu, celu wizyty i reakcji klienta. ^{[1] [2] [11]}

Modelowanie oznacza manualne opracowanie tkanek

W tym kontekście termin „modelowanie” opisuje sposób wykonywania masażu oraz możliwą, bezpośrednią zmianę wyglądu opracowanej okolicy. Po zabiegu zarys talii, ud lub pośladków może stać się wyraźniejszy, a powierzchnia skóry może wyglądać na gładszą. Jest to reakcja indywidualna, której nasilenia ani czasu utrzymywania się nie można ustalić przed zabiegiem. ^{[2] [11]}

Intensywność nie jest stała

Część drenażowa wymaga spokojniejszego kontaktu, natomiast modelowanie może być odczuwane wyraźniej. Masażysta dostosowuje siłę do okolicy ciała, podatności tkanek oraz informacji przekazywanych przez klienta. Prawidłowo dobrana intensywność nie powinna powodować ostrego bólu ani pozostawiać siniaków. ^[11]

Naczynia limfatyczne odprowadzają nadmiar płynu z przestrzeni międzykomórkowej

Włośniczki limfatyczne zbierają z tkanek płyn śródmiąższowy, czyli płyn znajdujący się między komórkami, wraz z białkami i innymi cząsteczkami, które nie wróciły bezpośrednio do naczyń krwionośnych. Powstała chłonka przepływa przez większe naczynia i węzły chłonne, a następnie wraca do krążenia żylnego. ^[4]

Przepływ chłonki zależy od kilku współdziałających mechanizmów

Układ limfatyczny nie ma jednej pompy odpowiadającej sercu. Chłonkę przemieszczają samoistne skurcze odcinków naczyń limfatycznych, praca mięśni szkieletowych, ruchy oddechowe oraz zmiany ciśnienia w klatce piersiowej i jamie brzusznej. Zastawki ograniczają jej cofanie się. ^[4]

Kierunki odpływu porządkują kolejność pracy

W metodach drenażowych najpierw uwzględnia się okolice położone bliżej ujścia chłonki do układu żylnego, a następnie obszary bardziej obwodowe. Nasz program masażu brazylijskiego wykorzystuje tę zasadę w części przygotowawczej, zanim wprowadzi intensywniejsze techniki modelujące. ^{[1] [3]}